قسمت
شب رسید و باز ستاره
میگه تنهایی دوباره
رو حریر خلوت تو
هیچکسی پا نمیزاره
مث سایه رو تن شب
پرسه می زنم به هر جا
میام اونجا که تو باشی
اگه حتی ته دریا
خیلی وقته پر کشیدی
از حصار غربت من
بی کسی و هجرت تو
شده انگار قسمت من
تویی که واسم عزیزی
با غم من آشنایی
تویی که از جنس خورشید
یا خود ستاره هایی
بیا همراه قدیمی
دل من تنگه هنوزم
تا رسیدن سپیده
چشم به راه تو می دوزم
دعام کنید دوستان
یا علی!!!!!!!!
رو غبار لحظه ی پیر
شعله های آخرم سوخت
از حضور باد تقدیر
همه پروانه ها رفتن
تک و تنها موندم اینجا
پر زدم رو بغض جاده
جاده ای تا عمق رویا
من رسیدم آخر خط
کوچه ی بن بسته قلبم
توی زندگیم کسی نیست
از همه شد خسته قلبم
مث اون قطره که غرقه
توو هجوم موج بی رحم
مث رویای خیالی
توی حجم خالی وهم
مث اون پرنده ای که
گوشه ی قفس نشسته
یا مث ستاره ای که
توو شب یلدا شکسته
من رسیدم آخر خط
کوچه ی بن بسته قلبم
توی زندگیم کسی نیست
از همه شد خسته قلبم
من از تنهایی جاده
من از چشم تر بارون
من از دلتنگی گلبرگ
توو مهمون خونه ی زندون
از این بغض نفس برده
که با خون خیس و همرنگه
واست می خونم ای همبغض
دلم تنگه دلم تنگه
توو این شب غربت بی رحم
که رو عشق سایه میندازه
دوباره زنده کن از سر
منو با بوسه ای تازه
بزار توو این دم آخر
نگاهم با تو آشنا شه
بزار این قطره ی بی کس
حریق موج دریا شه
من
منم اون مسافرٍ پاییزی فصل خزون
منم اون ستاره ی غریب توو هفتا آسمون
منم اون ترانه خون ِ قصه های عاشقونه
منم اون پرسه زن مست تووی غربت شبونه
منم اون صدای خسته که توی حنجره مرده
منم اون بغض شکسته که به گریه سر سپرده
من یعنی رنج و تحمل من یعنی غصه و ماتم
من یعنی صدای هق هق من یعنی شکفتن غم
همه ی مصیبت ها رو توی زندگیم کشیدم
رنگ خوشبختی ُ یک روز توی زندگیم ندیدم
هی دویدم هی دویدم اما هرگز نرسیدم
آخرش تو فصل پاییز روی شاخه ها تکیدم
روی سنگ قبر پاییز من یه برگ آس و پاسم
فصل سخت بی کسی ها شده تن پوش هراسم
در به در توو کوچه ی باد دنبال یه جون پناهم
مجرم و تبعیدی از نور اما خالی از گناهم
جرم من ترانه هامه که همه عطر تو دارن
سبز سبزی اما اینجا اسمتو سایه میزارن
تووی زندون دقایق پر پر گل شقایق
رنگ خونه دل ابرا میباره خون سر عاشق
روی سنگ قبر پاییز من به برگ بی نشونم
جون میدم توو چنگ ظلمت من می خوام زنده بمونم
ای درخت پیر محکم تکیه گاه آخرم باش
واسه من که برگ تنهام تو رفیق و یاورم باش
بزا توو آغوش سبزت من دوباره جون بگیرم
توو هجوم وحشی باد من بدون تو میمیرم
نمی دونم چرا حتی یک شب نیست که به یادش نباشم.
قبل از اینکه از این دنیا پر بکشه درست و حسابی نمی شناختمش.اما وقتی فهمیدم کی بوده
تازه دلم واسش عزا گرفت.احساس عجیبی نسبت بهش دارم.مثل یه پدر.وقتی به آهنگ هاش
گوش میدم می فهمم که ایرج جنتی عطایی درست گفته در موردش:
ای پرنده ی مهاجر ای پر از شهوت رفتن
بگذریم.چند وقت پیش یکی از دوستام سر کلاس بهم گفت :"تو خیلی می خندی.اصلا به عمرت
گریه کردی؟"
اما این دوست من نمی دونه همین آقایی که اینقد می خنده و بازی گوشی می کنه بعضی شبا
این قدر دلتنگه که می خواد زود تر این دنیا مسخره تموم شه.زیاد حرف زدم.ببخشید
گریه
گریه ی این ترانه ها پشت نقاب حنجره س
هق هق پاک ٍ آینه برام ظهور ٍ خاطره س
راه من و راه تو و جدایی و حکم ٍ سفر
مهتاب و عشق و دل ٍ من ضجه زدن تا به سحر
ذهمسفر ٍ ستاره ها توو کوچه های آسمون
پر میگیرن آرزوهام توو جاده های کهکشون
دنبال رد پای تو تا قله ی ابرا میرم
بارون و بیدار میکنم با قطره هاش در به درم
رو شونه ی درخت پیر با نم نم ٍ گلایه ها
پا میگیرم قد می کشم تووی هجوم سایه ها
جنگل ٍ سبز ٍعاطفه سایه ها رو پس میزنه
اشک من و پاک میکنه گلایه ها مو می شکنه
تو رو به من میرسونه به واژه ها نفس میده
یه آسمون بی دریغ به جای این قفس میده
اگه نوشته هام غلط املایی داشت ببخشید!!!!!!!
یا علی
